Ankara,

En iyi kalpli

Üvey ana

Bu şehri bu kadar yalın anlatan başka bir şey olamaz sanırım.

Sorumluluklarını bilen, asla kötü davranmayan ama sonuçta bir üvey ana

olan Ankara. Bu şehirde insanlar bekler. Emekliliği, askerin bitmesini,

rüşvetin gelmesini, gönderdiğiniz evrakın cevaplanmasını, suskun devletin

konuşmasını beklerler. Taşı çatlatacak bir sabırla bir şeyleri

beklerler, kim bilir bekledikleri hayattır. Belki denizi görselerdi

beklemezlerdi. Denizi su sanırlar. Suyu görmek için göllerin kıyısına

gidersiniz ama su ufka uzanmaz. Bir suyu deniz yapan ufuk yoktur Ankara'nın

göllerinde. Oysa ne önemlidir suyun hiç bitmemesi ve uysal bir sevgili gibi

gökyüzüyle birleşmesi. O vaatkar ufuk çizgisi, o nasıl güzeldir. Her

zaman ötelerde bir şey olduğunu fısıldayan o şehvetli çizgi. İnsanlar

Ankara'da beklerler, kim bilir bekledikleri hayattır.

İstanbul'da ise durum daha vahimdir. Hayat sanki bir adım ötede duruyor

gibidir. Doğruya doğru, dünyanın en güzel şehridir İstanbul, ama hayat

eli çabuk davranır. Daha siz elinizi uzatmadan işveli bir kadın gibi kaçar

gider. Bu yüzden hırsla kovalarlar hayatı İstanbullular. Beklediği şeyin

belki de hiç gelmeyeceğini söyleyen şeytani fısıltıya rağmen,

Ankaralının dingin tevekküllü bekleyişinde bir huzur vardır. Ama

İstanbullunun hırslı kovalamacısında ne huzur vardır ne de tatmin.

Dünyanın en güzel şehri hemen kol mesafesindeyken kendilerini yiyip yutan

bir kovalamacanın içinde kaybolur giderler. Hayat kaçar, onlar kovalar.

Ama İzmir... İzmir'de hayat beklenmez, kovalanmazda. O zaten sizinle

beraberdir. Ufkun ötesini muştulayan bir deniz vardır. Mutlulukla dolu,

sakin, bir sevişmenin tadındadır körfez. Körfez vapurlarının sakin gidişinde

hırslarınız yok olur, kovalamayı bırakırsınız, hatta martılara gevrek

atacak kadar iyilikle dolarsınız. Ne varsa bu şehirde, bayatlamış vapur

çayı bile nektar olur. Hafta sonları denize doğru bir göç başlar.

"Ey hayat, biz Çeşme'ye gidiyoruz sen de arkadan gel" der

İzmirliler muzipçe. Ve ne gariptir ki hayat, uslu bir çocuk gibi onların

peşinden gider.

Ne garip, uçak biletinin üzerinde adımın hemen yanında yazan IZM

harflerine sevgiyle bakıyorum. Sabırsızım, sevgilisine kavuşacak aşıklar

kadar.                      Cemal Süreyya