Farklı insanların her hangi bir yöne giden bir trende buluşmaları değil midir

yalnızlığın sona ermesi?

Ve bu insanların yan yana oturması değil midir aşk?

Ayrılık ise o insanlardan birinin biletini yırtması ve trenden inmesi ve

diğerinin de biletini yırtmak zorunda kalması değil midir?

Ya yolun uzunluğunun verdiği sıkıntıdan yırtılmıştır o bilet ya da trenin fazla

ses yapmasından…

Veya yolculuk boyunca yanındakinin rahat bir şekilde uyurken kendisinin

uyuyamamasıyla birlikte yolculuğun çekilmez bir hal almasıdır.

Olması gereken olur ve yalnızlıkla baş başa kalınır.

Yarı yolda bırakılan sevgili ilk yalnızlıkla aldatılır.

Bazen de yalnızlığı severiz.

Sokaklarda tek başına yürümeyi, tek başına yapılan kahvaltıyı, en içli şarkıları

yalnız başımıza dinlemeyi severiz.

Ama gelin görün ki bu da o kadar uzun sürmez.

Bu sefer de yalnızlığı aldatmak isteriz hiç içimiz yanmadan.

Bir bilet alınır bilinmezlik trenine…

Yalnızlık biter, yanı başımızda sevdiğimiz yüzü buluruz.

Bu sefer yolculuk sıkmaz, oturduğumuz koltuk rahatsız etmez bizi.

Bu sefer uykusuzluk sorunu da yaşanmaz.

Farklıdır bu yolculuk…

Şimdi söyleyin...

Aşklar mı yalan yoksa bize mi denk gelmedi doğru insan?