Delikanlı yıllar sonra doğduğu kasabaya döner.

Sabah uyandığında aklına yıllar önce evlenmek istediği, kasabanın

güzel kızı gelir.

Kızın güzelliği çevre kasaba ve şehirlerde bile dillerdedir ve kimler

istediyse kız bir türlü olumlu yanıt vermemiştir.

Otelden çıkar ve gördüğü yaşlı adama kızı sorar. Yaşlı adam az ilerde

güzel bahçe içinde bir ev gösterir ve kızın orada oturduğunu söyler.

Delikanlı merak eder, kızın nasıl biriyle evlendiğini. Bir köşede beklemeye başlar, bir süre sonra yaşlıca, kel, pekte hoş görünmeyen bir adamı yolcu

eder kadın kapıdan... Üstelik zengin bir adam da değildir....

Adam gittikten sonra  çalar kapıyı, kendini tanıtır.

Kadına sorar:

- Niye bu adamla evlendiniz?

Kadın:

- Söylerim! Ama bir koşulla....

Adamı evin arkasında büyük bir gül bahçesine götürür:

- Bu bahçenin en güzel gülünü bana getirirsen sana niye bu adamla

evlendiğimi söylerim... Ama asla geri yürümek ve geriye dönmek yok bahçede, arkana bakmadan gideceksin ve en güzel gülü istiyorum sadece...

- Memnuniyetle, der adam ve girer bahçeye....

Çok güzel sarı bir gül durmaktadır karşısında tam elini güle uzatmışken

pembe bir gonca görür az ötede, ilerler... Ona uzanırken, kadife kırmızı bir

gül ilişir gözüne ilerde... Derken.. Birde bakar bahçenin sonuna gelmiş...

Kadına verdiği söz gelir aklına..Geri dönmek yok. Ne yapsın.. Mecburen bulduğu alelade, hatta solmaya yüz tutmuş bir gülü mahcup bir şekilde

götürür kadına....

Kadın gülümser gülü görünce;

- Bilmem aldın mı yanıtını!. İşte yaşam, bu bahçedeki gibi yürümektir..