Küçük balık yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çapariye. Önce müthiş bir

acı duydu dudağında. Gümbür oldu yüreği, sonra hızla çekildi

yukarıya. Aslında hep merak etmişti, denizlerin üstünü.

Neye benzerdi acaba gökyüzü. Bir yanda büyük bir merak, bir yanda ölüm

korkusu. "Dudağı yanıklar" denir, şanslıdır onlar. Hani görüp de gökyüzünü,

insani, oltadan son anda kurtulanlar. Ne çare balıkçının parmakları hoyratça

kavradı onu. Küçük balık anladı yolun sonunun geldiğini.

Koca denizlere sığmazdı, oysa simdi yüzerken küçücük yeşil leğende cansız

uzanıvermiş dostlarına değiyordu minik yüreği. İnsanlar gelip geçtiler

önünden. Bir kedi yalanarak baktı gözünün içine. Yavaşça karardı dünya, başı da dönüyordu. Son bir kez düşündü derin maviyi, beyaz mercanı, bir de yeşil yosunu.

İşte tam o sırada eğilip aldım onu, yürüdüm deniz kenarına. Bir öpücük

kondurdum başına. Sade bir törenle saldım denizin sularına. Bir an öylece

bakakaldı, sonra sevinçle dibe daldı gitti, tüm kederimi söküp atarak.

Teşekkürü de ihmal etmemişti, birkaç değerli pulunu elime avuçlarıma

bırakarak. Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme. Sorar gibiydiler, neden

yaptın bunu diye.

"Bir Gün" dedim, "Bulursan kendimi yeşil leğendeki küçük balık kadar

çaresiz, son ana kadar hep bir umudum olsun diye."